Ik wist dit al vanuit de lerarenopleiding die ik ooit eens in een donkergrijs verleden heb gedaan, maar in de training van Open Circles werd mij pas duidelijk wat daarvan de consequenties zijn voor het geven van presentaties of het faciliteren van bijeenkomsten.

Auditieve deelnemers

Auditieve mensen leren vooral door het HOREN van de informatie. Dat is nogal voor de hand liggend. Wat ik niet wist, is dat zij als het ware een opname maken in hun hoofd en om de informatie te kunnen reproduceren deze ‘tape’ van voren af aan afspelen. Zij leren de stof van begin tot eind. Met zaken die uit de chronologie worden gehaald, kunnen zij slecht uit de voeten. Een logische volgorde in het aangereikte materiaal helpt hen dus om te leren.

Auditief ingestelde mensen herken je doordat ze meeknikken met wat ze horen en zachtjes voor zich uit praten en herhalen wat jij zegt. Zij voeren een innerlijke dialoog.

Een ramp voor auditief ingestelde mensen: In ons schoolsysteem hebben wij veel testen volgens het multiple choice systeem. Want wat gebeurt er? Zij krijgen 4 antwoorden. Wat zij doen is het eerste antwoord pakken, de tape aanzetten bij het begin, deze afspelen en checken of dat antwoord in de informatie voorkomt. Als dat niet zo is, pakken zij het tweede antwoord, spoelen de tape in hun hoofd helemaal terug en draaien hem een tweede keer af. En dit herhaalt zich totdat zij het juiste antwoord hebben gevonden.

Als antwoord A altijd het juiste antwoord is, is er geen probleem, dan zijn zij ruim op tijd klaar. Maar dat is natuurlijk niet zo en gemiddeld hebben zij dus veel meer tijd nodig om zo’n multiple choice test te maken. Eindresultaat: Zij scoren slecht omdat zij te weinig tijd hebben en hun test inleveren met de laatste vragen nog open.

Visuele deelnemers

Visueel ingestelde mensen moeten vooral ZIEN. Zij zijn het meeste gebaat met het opschrijven van de stof. Als je presenteert help je hen dus door een flipover te gebruiken en in bullits de kernwoorden op te schrijven.

Waar visueel ingestelde mensen moeite mee hebben is de connectie maken tussen het gesproken woord en de geschreven tekst. Als presentator kan je dus het beste bij de flipover blijven staan en terwijl je praat, het kernwoord aanwijzen waarover jouw informatie gaat.

Visuele mensen zijn te herkennen doordat zij continue oogcontact zoeken met de presentator. Als er in de zaal iemand op de stoel vóór hen zit die hun zicht blokkeert, bewegen zij de hele tijd van links naar rechts om die persoon heen om de spreker te kunnen zien.

Kinesthetische deelnemers

Kinesthetisch ingestelde mensen moeten kunnen BEWEGEN om de informatie op te kunnen slaan. Zij gebruiken minder hun oren en ogen, maar vooral hun lichaam.

Tegenwoordig krijgen zij in no time het stempel ADHD opgeplakt. Het is de vraag of dit wel zo is. Het kan heel goed dat die zogenaamde ADHDers gewoon kinesthetisch ingestelde leerlingen zijn die niet stil kunnen zitten omdat hun lichaam moet bewegen zodat zij de informatie kunnen verwerken.

Voor een facilitator betekent dit dat hij of zij heel regelmatig opdrachten moet inbouwen waarbij beweging wordt ingebracht. Bijvoorbeeld: “Bespreek met de persoon naast je welk inzicht deze informatie jou heeft opgeleverd.” Er is dan ruimte voor de kinesthetisch ingestelde personen om naar links of rechts te draaien, al pratend bewegingen met de armen te maken (dat doe je niet als de zaal muisstil aan het luisteren is zonder ergernis bij anderen op te wekken). Zo’n oefening helpt trouwens ook de auditief ingestelde mensen.

Ons waardeloze onderwijssysteem

Een ander inzicht dat ik heb gekregen is dat ons schoolsysteem, waarin vrijwel alleen aandacht is voor visueel leren, enorm ‘zuigt’.

Ons schoolsysteem is primair ingesteld op visueel ingestelde leerlingen. De kinesthetische leerlingen komen er uiterst bekaaid van af. In de kleutergroep gaat het voor alle typen leerlingen nog prima: Er wordt veel met plaatjes gewerkt en met liedjes en er is volop ruimte om te schilderen en te spelen en te bewegen. In de basisschool verschuift de leermethode naar auditief en visueel. Op de middelbare school is de primaire leermethode visueel (en de komst van het concept ‘studiehuis’ heeft dit verergerd): Leerlingen krijgen een boek en een computer (visuele leermiddelen!) en moeten het verder zelf maar uitzoeken.

Deel dit

Bovendien, als je nog niet bent aangenomen, dan heb je ook nog niet zo’n zin om je té veel in de materie te verdiepen. Ik niet in ieder geval. Vind ik aan de ene kant zonde van mijn tijd als ik het toch niet word en bovendien gaan mijn hersenen en straks tijdens het gesprek ook mijn mond aan de haal met de betekenis van wat ik heb gelezen en dus denk te weten. Niet handig en meer iets voor later dus.

Maar hoe dan toch de essentie, of de thema’s, uit de stukken gehaald? Wordle!

Ik heb alle tekst gekopieerd en net zoals een paar dagen geleden in het tekstvak op wordle.net geplakt. Druk op de knop en voilá: in één kleurrijk overzicht de thema’s die kennelijk belangrijk zijn voor het project.

Er stond onder andere een naam van iemand tussen, heel groot en opvallend. Ik googlen op de site van de organisatie. Bleek het de grote baas te zijn. Dat zegt iets. Dat zegt namelijk dat dit project volledig wordt gesteund door de top. En dat is belangrijk als het gaat om een grote  interne organisatieverandering.

Ik wilde ook iets achter laten. Iets vernieuwends. To make an impression. De wordle heb ik uitgeprint en tevoorschijn gehaald toen dat inhoudelijk ook ergens op sloeg. Ik denk dat dat goed is gevallen, want ik heb de opdracht gekregen. Ga ik volgende week op mijn eerste werkdag zeker even checken.

Deel dit

Deel dit

Veel DM’s die ik eerst moet beantwoorden. Dan duikt er een klein berichtje op in mijn timeline van iemand met een grappig twitterprofiel: ‘Pien in de kop krijg je ervan’. Als Brabantse van origine herken ik dat. Ik krijg direct associaties met woeste uitgaansavonden toen ik nog studeerde, met veel te veel drank op en vooral: de ochtend daarna. Ik moet er om glimlachen en open de link die tweep @pienbetuwe in haar tweet heeft geplakt. Een BLOGje over een eigen gevleugelde uitspraak waar een mooi verhaal aan kleeft.

Ieder gezin heeft wel zo’n typische uitdrukking. Bij ons is dat ‘natte handdoek’.

Op een ochtend moest mijn zoon, toen een jaar of 15, een koffer inpakken omdat hij met een groep scholieren een paar dagen naar Brussel zou afreizen. Ik vond hem aan de ene kant oud genoeg om dat klusje zelfstandig te klaren. Aan de andere kant heeft hij weliswaar een subliem stel hersenen, maar is hij een kluns met praktische zaken. Dus toch even checken, vooral de zaken die ik zelf ook wel eens ben vergeten.

“Heb je genoeg onderbroeken ingepakt? Sokken?”
“Ja, een stuk of 5.”
“Tandpasta?”
“Ik heb een nieuwe tube uit het medicijnkastje gepakt.”
Dat valt me niet tegen.
“Een handdoek?”
“Die heb ik nog niet ingepakt. Die was nog nat”.

Stilte. Waarschijnlijk heb ik mijn wenkbrauwen opgetrokken van ongeloof. Dan zie ik dat hij het licht ziet. Eerst verschijnt een grote onhandige grijns op zijn gezicht en het volgende moment liggen we allebei dubbel van het lachen. Mijn dochter van 8 hoort ons gekakel onder aan de trap en komt naar beneden. Ik vertel haar waarom we zo moeten lachen. Nog half in het trapgat kijkt ze haar grote broer aan met een blik of hij van een andere planeet komt en zegt: “Ja duhuh! Dan pak je toch gewoon een nieuwe!?”

Sindsdien zeggen we tegen elkaar ‘natte handdoek!!!’ als één van ons iets zegt of doet dat ongelooflijk sullig is.

Deel dit

Bij een actualiteitenrubriek, ik weet even niet meer welke, een directrice van een middelbare school, die vertelt dat ze de nieuwe manieren van communiceren als een probleem ervaart. Ze hebben geen grip op wat er online gebeurt . “We worstelen daar mee,” zegt ze.

Ik vraag me af hoe dat worstelen er uit ziet? Gaan ze met een groep docenten bij elkaar zitten om te bespreken ‘hoe nu verder’? Ik denk het wel. Het middelbaar onderwijs staat er niet om bekend zich vaak te bedienen van externe expertise, behalve als er echt crisis is misschien. Of dat komt door gebrek aan financiële middelen of visie of erkennen of op tijd signaleren dat er een probleem is of eigenwijzigheid?

Bangalijstje is typisch zo’n thema waar 3 specialismen samenkomen: communicatie, sociale media en HRM/ training en coaching. In plaats van te worstelen zouden deze mevrouw en haar collega’s er beter aan doen om een groepje van deze professionals uit te nodigen voor het uitdenken van een effectieve aanpak. Zo’n targetforce komt met een heel uitgekiend — op elkaar afgestemd en resultaatgericht — plan hoe het 2.0 pestgedrag de kop omgedraaid kan worden. Of op zijn minst helpt dit dreamteam de school om er vat op te krijgen.

De sociale media specialist brengt aan tafel kennis van de verschillende netwerken. Deze specialist begint direct met online onderzoek om vast te stellen wat de stand van zaken is op deze school in deze sociaal maatschappelijke omgeving. Parallel daaraan leert de sociale media specialist de schoolmedewerkers de tools en tricks van online communicatie: van privacyinstellingen en de wijze waarop jongens en meisjes zich beter kunnen beveiligen tegen ongewenste digitale indringers en pottenkijkers tot screening van de online dialoog. Zo kan de school het in de toekomst zelf doen.

De communicatiespecialist helpt de school door een plan uit te werken voor het intern bespreekbaar maken van het probleem, het wijzen op de risico’s en wat een leerling er eventueel zelf aan kan doen (er kan bijvoorbeeld aangifte worden gedaan). De communicatiespecialist ontwerpt een plan voor de communicatie naar externe organisaties, zoals het Centrum voor Jeugd en Gezin en de politie. Dit zou zelfs de vorm van een crisiscommunicatieplan kunnen krijgen als uit het onderzoek door de sociale mediaspecialist blijkt dat het op betreffende school, in het betreffende dorp of stad (want de schoolmuren zijn geen absolute grenzen) om buitensporige en gevaarlijke proporties blijkt te gaan.

De HRM adviseur werkt een coaching– en trainingsprogramma uit dat enerzijds de weerbaarheid bij de kinderen vergroot en anderzijds de docenten versterkt in hun effectiviteit om online pesten bespreekbaar te maken in de klas.

Deel dit

Terwijl men binnen organisaties het er vaak wel over eens is  dat er vrijwel niets belangrijker is dan interne communicatie, zie ik in de huidige maatschappij vrijwel uitsluitend vacatures en opdrachten voorbij komen voor externe communicatie. Voornamelijk marketingcommunicatie of sociale media.

Waarom is het toch dat organisaties het aan de ene kant zo belangrijk vinden en andere kant er niet in willen investeren? Ik bedoel niet eens zozeer door het uitbreiden of verstevigen (door gedegen opleiding) van de communicatieafdeling, maar ook door eens goed te kijken hoe het nou zit met de communicatiestructuur en de communicatieprocessen en de rollen en de verantwoordelijkheden.

Het boek IC in 3D van Ilse van Ravenstein en Guus Kok, een must voor iedere interne communicatiespecialist, zoomt in op verschillende organisatiefacetten, zoals cultuur, structuur, strategie en dergelijke, die stuk voor stuk consequenties hebben voor de interne communicatie. In het hoofdstuk ‘Spelers’ wordt uiteengezet dat in principe iedereen in de organisatie verantwoordelijk is voor ‘de communicatie’. Net zoals in de ‘gewone wereld’ zijn er verschillende rollen, verantwoordelijkheden, oriëntaties, ambities en kwaliteiten. Logischerwijs volgt daaruit dat deze heterogene groep op een heterogene wijze wil (en moet) worden ondersteund.

Op zich niets nieuws onder de zon. We – de communicatieprofs – weten al jaren dat we meer op maat de interne communicatie vorm moeten geven. Toch doen we het zelden. Dat is niet uit onwil of gemakzucht. Er is nooit tijd, er moeten meters worden gemaakt. Daarmee wordt bedoeld: er moeten tastbare zaken worden opgeleverd zoals een nieuwsbrief of een folder of een up-to-date intranet.

Wederom dus dat achterblijven van de noodzakelijke investeringen. Niet gek dus dat het maar niet wil lukken om de interne communicatie naar een hoger plan te trekken en er bij de volgende medewerkerraadpleging een dikke 8 voor te scoren.

In het boek IC in 3D staat een handzame rollen– en verantwoordelijkhedenmatrix waarin voor iedere ‘rol’ (oftewel groep medewerkers met eenzelfde taak) een aantal verantwoordelijkheden in de communicatie kunnen worden vastgelegd, zoals signaleren, visie uitdragen, visie of beleid vertalen, beleidsinformatie brengen of halen, proces of werkinformatie brengen of halen, kennis delen, motiveren, etc.

Wat is er nou simpeler – en hoeveel tijd vraagt dat nou eenmaal? – dan eens een keer goed met verschillende ‘rolvertegenwoordigers’ voor deze materie te gaan zitten en met elkaar door te nemen waar de verantwoordelijkheidskruisjes moeten komen te staan? En dan meteen ook vast te stellen in hoeverre deze kruisjes in de praktijk daadwerkelijk worden nageleefd. Het gesprek erover alleen al geeft en enorme boost aan het versterken van de communicatiekracht doordat het de wensen en (on)mogelijkheden van de verschillende rollen blootlegt. Het ontlast de communicatieafdeling doordat er minder over de schutting wordt gegooid en het geeft de communicatieprofessional helderheid over waar zij haar tijd aan zou moeten besteden. Zo kan zij haar immer beperkte tijd aanwenden voor communicatie-interventies die er ook echt toe doen.

Naschrift Ilse van Ravenstein:

‘Erg leuk dat Kick de waarde herkent van het expliciet maken van de rollen en verantwoordelijkheden die iedere medewerker in zijn/haar specifieke functie heeft. Zo’n rollen en verantwoordelijkheden matrix is slechts een hulpmiddel om het gesprek te voeren en kan desgewenst op maat worden gemaakt voor de functies en de specifieke rollen en verantwoordelijkheden in IC, die in organisatie relevant zijn. Afhankelijk van de specifieke uitdagingen van die organisatie natuurlijk!

Relevanter is nog om vervolgens te kijken naar of managers, medewerkers, adviseurs etc. ook in staat zijn om hun IC verantwoordelijkheid waar te maken. Hebben ze de juiste vaardigheden, beschikken ze over de benodigde tools en middelen? Ondersteunt de huidige communicatiestructuur anderen wel in hun IC verantwoordelijkheid, of neemt het die eigenlijk stiekem over? Zodat die anderen al helemaal niet meer ervaren dat het hun verantwoordelijkheid is. Wat mij betreft is het aanbieden van ondersteuning, advies, coaching en tools en middelen de kern van de rol van de (interne) communicatie adviseur. Die er dan dus vooral is om anderen te helpen beter te worden in interne communicatie. Mooie uitdaging!’

Deel dit

Gisteravond zet ik een tweet uit dat ik beschikbaar ben voor een opdracht. Veel RT’s en ook iemand die vrijwel meteen reageert en aangeeft dat hij me misschien kan helpen. Tenminste, zo interpreteer ik zijn eerste reactie. Na nog een tweet over en weer blijkt dat hij denkt dat ik op zoek ben naar een communicatieadviseur en hij werpt zich op, klaar om deze klus te klaren.

Ik kijk naar zijn twitterprofiel. Daar staat inderdaad ‘communicatie‘ tussen. Als je heel weinig lettertekens kunt gebruiken om je profiel te beschrijven is dit woord dus meteen zoiets als “ik ben communicatieadviseur”.  Een link leidt mij naar zijn LinkedIn pagina. Ik zie dat hij een managementopleiding heeft gedaan. Geen spoor van communicatie. Gek. Ik laat hem weten dat ik zelf zoek en stel hem de vraag waarom hij zich als communicatieadviseur opwerpt. Zo weinig achting voor het vak?

Vanochtend zie ik op LinkedIn een vraag van een medegebruiker in de groep Communicatie, Pers en Voorlichting. Of iemand een communicatieplan heeft. Een stuk of 20 mensen hebben gereageerd. De eerste die heeft gereageerd, ene Sandra, geeft direct aan dat zij er een heeft en de anderen laten Sandra weten dat zij die ook graag zouden ontvangen. Steekproefsgewijs bekijk ik wat profielen. Wat is LinkedIn toch een heerlijk medium om je licht op te steken over de professionele kwaliteiten van mensen. Allemaal geven zij aan dat zij communicatieadviseur zijn. Ik spot zelfs hier een enkele ‘communicatiemanager’.

Wat hier aan de hand is? Het zoveelste bewijs dat er veel kaf is op de markt. Mensen die een keer een zomercursus hebben gevolgd werpen zich op als de communicatiespecialist. Vaak nog senior ook. Wat is het toch jammer dat onze professie niet is beschermd!

Mee discussiëren op LinkedIn? Meld je aan bij de groep Communicatie, Pers en Voorlichting. Daar is dit thema als discussiepunt ingebracht.

Deel dit

“Beste Kick Klein,
Naar aanleiding van uw oproep op LinkedIn zijn wij zeer geïnteresseerd om met u in contact te treden, gezien uw achtergrond en de mogelijkheden in onze business. Het is een mogelijkheid in een totaal andere branche en wellicht staat u hiervoor open.
Wij willen met u de mogelijkheid bespreken om als fulltime of parttime zakenpartner uw expertise en mensenkennis in te zetten om een eigen onderneming in Nederland, Europa en wereldwijd te ontwikkelen d.m.v. ons concept. Door middel van dit concept zou u, al of niet naast uw huidige functie, een eigen bedrijf en een overerfbaar inkomen kunnen opbouwen.”

Ongetwijfeld weer zo’n bedrijf dat aan netwerkverkoop doet en mij daarvoor wil strikken. Geen idee waarom ze mij benaderen. Niets op mijn LinkedIn profiel wijst maar in de verste verte op interesse in deze business. Dat is dus al meteen een verkeerd begin van onze ‘relatie’: De ander heeft zich niet verdiept in mij en wat ik doe, maar stuurt mij lukraak een mail.

Maar misschien zit ik er wel helemaal naast. Dat wil ik wel eens uittesten. Sowieso triggert dat opbouwen van een ‘overerfbaar inkomen’ mij. Wat zou dat betekenen? Zie ik nu geen cent (maar straks mijn kinderen wel) en verwacht men dat ik ook niet lang zal leven als ik mij inlaat met deze club? Marlon Brando met dikke plukken watten in zijn wangen verschijnt voor mijn geestesoog: “Make them an offer they cannot refuse!” Ik ga op onderzoek uit.

Lees hier de mailwisseling.

Deel dit

Wie is Vilans? Dit staat op hun website: ‘Vilans is hét kenniscentrum voor langdurende zorg. Samen met professionals in het veld ontwikkelen we vernieuwende en praktijkgerichte kennis.’  Vilans ontvang een subsidie vanuit VWS en onttrekt inkomsten aan brancheorganisaties in de zorgsector, onder meer Actiz en VGN. Samen met VWS voeren zij een ondersteuningsprogramma voor organisaties in de langdurige zorg uit.

Weinig vernieuwend

Hoewel ik best fan ben van het In voor Zorg! concept, sloeg de club deze keer de plank behoorlijk mis. Twee van de drie presentaties waren verre van vernieuwend. Als aftrap een theoretisch verhaal over visieontwikkeling en “dat het heel belangrijk is dat je medewerkers meeneemt”. Het had nog interessant kunnen worden als de spreekster had verteld over het hoe en wat er mis was gegaan en wat de successen waren geweest. De presentatie van Celia Noordegraaf, over haar succesvolle introductie van het Jeroen Bosch Ziekenhuis, stak qua frisse-blik-gehalte met kop en schouders boven de andere presentaties uit. Een topverhaal, absoluut, maar in dit gezelschap vooral interessant voor de aanwezigen die het Logeion ledenblad van december 2011 hadden gemist. Na Celia een presentatie met als thema ‘praten is óók een vorm van sociale media’. Hier werd het woord ‘informeren’ (‘propageren’?) consequent vervangen door ‘communiceren’, wat bijna komisch was door de typische éénrichtingscommunicatiemiddelen die direct daarna als uitwerkingen werden opgesomd. Deze presentatie werd grotendeels gevuld door Youtube filmpjes. Die redden het geheel enigszins.

VWS als dé redder in nood?

Maar daar wil ik het eigenlijk allemaal niet over hebben. Wat ik vooral interessant vond, was dat deze laatste spreker van VWS kwam. Dat betekent iets. Dat betekent namelijk dat er anno 2012 door organisaties in de langdurige zorg, met een ‘vernieuwer’ als Vilans voorop, nog steeds naar VWS wordt gekeken als dé plek waar de oplossingen voor de uitdagingen van de toekomst vandaan moeten komen.

Boer & Croon ‘De kracht van keuze’

Organisaties in langdurige zorg hebben m.i. geen andere keuze dan 3de geldstromen te ontwikkelen met vernieuwende producten en diensten voor hun cliënten én voor de markt (buurt, wijk, stad). De buitenwereld naar binnen halen waardoor ze twee vliegen in één klap slaan: door meer diensten en meer röhring in de organisatie gaat het welzijn van de cliënten omhoog en de zorg naar beneden (onderzoeken bevestigen dit) en daarnaast komt er ook wat geld binnen. Boer & Croon hebben hier bijna 2 jaar geleden het rapport ‘De kracht van keuze’ over gepubliceerd vanuit de denktank zorg, een samenwerking van vooraanstaande organisaties en personen werkzaam in en voor de zorgsector.

Veranderen naar een open organisatie die swingt

De focus van mijn dienstverlening ligt al enige tijd bij (zorg)instellingen die hun performance willen verbeteren en — belangrijker nog — willen leren om zelf zoveel mogelijk de broek op te houden. Ik ondersteun bij de ontwikkeling van een organisatiebreed gedragen visie waarbij het voor alle betrokkenen helder is (daarin zit de ‘sense of urgency’) dat de organisatie een beweging zal moeten maken richting financiële vitaliteit. Wat de zorgsector betreft is zo’n beweging alleen te maken door een ingrijpende mindshift: van ZORGorganisatie naar DIENSTENorganisatie waarbij zorg één van de diensten is. Dat is een hele andere manier van kijken naar de eigen organisatie en brengt een gigantische en ingrijpende cultuurverandering met zich mee.

Uitdagingen voor de communicatieprofessional anno 2012

Achteraf gezien verwachtte ik van deze bijeenkomst dus veel meer handreikingen hoe hier vanuit de communicatieprofessie mee om te gaan. Hoe help je medewerkers om hun zorgmentaliteit vast te houden terwijl er van hen ook een ondernemershouding wordt verwacht? Hoe buig je het imago van een gesloten organisatie (want dat zijn de meeste organisaties

Bij De Droom in Elst komt ‘buiten’ naar binnen en gaat ‘binnen’ naar buiten.

voor langdurige zorg, laten we eerlijk zijn) om naar een open, swingende tent waar iedereen (of in ieder geval de zelfgekozen externe doelgroep) welkom is en ook graag binnen komt? Hoe kunnen sociale media je helpen om in een online dialoog met interne en externe doelgroepen uit te vogelen waar nu eigenlijk een (betalende) markt voor is? Dat soort uitdagingen voor de communicatieprofessional van nu.

Zelfs als de organisatie nog niet zo ver is om te denken in termen van ‘zelf geld verdienen’ in plaats van ‘de hand ophouden’, is men er toch wel van doordrongen dat het gevoel van welzijn moet worden bevorderd en dat er meer vraaggestuurde dienstverlening moet worden ontwikkeld.

Schokkende werkelijkheid?

Misschien loop ik met mijn visie op zorg en mijn dienstverlening in organisatieontwikkeling en communicatie wel mijlen voor op de troepen, maar dat er klaarblijkelijk nog steeds naar VWS wordt gekeken als ‘de verlosser’ vind ik eerlijk gezegd nogal shocking en niet van deze tijd.

Deel dit

Dialoogcultuur in een HPO

Op het eerste oog lijkt er misschien geen verband te zijn tussen de BLOGs en hun afzonderlijke thema’s. Die is er zeker wel. Vanuit de visie dat een organisatie geen High Performance Organisatie kan worden zonder dat de interactievisie op communicatie wordt omarmd, is het voor de interne communicatiespecialist onontkoombaar dat zij zich ontwikkelt in het vormgeven van en ondersteunen bij een dialoogcultuur. Voor het hoogst haalbare rendement uit bijeenkomsten waar ontmoeting en dialoog centraal staan, zal zij zich moeten bedienen van doelgerichte en effectieve werkvormen.

Het voordeel van een website ten opzichte van een werkvormenboek is dat de organisator of facilitator te allen tijde de werkvormen beschikbaar heeft. Bovendien kunnen collega’s of opdrachtgever en opdrachtnemer samen een geschikte werkvorm uitzoeken, zonder dat ze daarvoor fysiek bij elkaar hoeven te komen of hetzelfde boek moeten aanschaffen. Ten derde is een website natuurlijk geen statisch communicatiemiddel.

Cocreatie

Iedereen die een bijdrage kan en wil leveren aan deze online verzameplaats is welkom. Op de site zelf kan een formulier worden gedownload voor het aanleveren van een werkvorm en op iedere pagina kan de bezoeker een reactie posten. Tips en adviezen voor de facilitator zijn uiteraard ook welkom.

Deel dit